Плыві на глыбіню. Пра рэкалекцыйны дом у Оршы

Цяжка пераацаніць ролю рэкалекцыйнага дома ў жыцці вернікаў. Гэта выразна адчулі ўсе мы, хто свойчас пачаў прыязджаць на розныя сустрэчы ў Оршу. Сустрэчы тыя адбываліся, дом рамантаваўся, касцёл — таксама… І калі нарэшце рамонт скончыўся, мы ўсе ўздыхнулі з палёгкай, бо цяпер ужо можна было спакойна прыехаць і застацца ў рэкалекцыйным доме на некалькі дзён — умовы для начлегу з’явіліся, мы ўжо не заміналі ні гаспадарам, ні адзін аднаму... Дзеля чаго ён увогуле патрэбны, гэты рэкалекцыйны дом? Як аказалася, для шматлікіх важных рэчаў.


Тут можна паўдзельнічаць у розных рэкалекцыях, якія арганізуюцца дзеля нас, у біблійным курсе «Эмаўс» і набыць новыя веды, можна, зрэшты, адбыць і прыватныя рэкалекцыі, калі ты на некалькі дзён адключаеш мабільнік, «забываеш» усе праблемы, якія перажываеш на працы альбо ў сям’і, і застаешся сам-насам з Богам… І, цалкам магчыма, што пасля тых дзён ты зірнеш на ўсе свае «невырашальныя сітуацыі» зусім іншымі вачыма… А зрэшты, на кожных рэкалекцыях можна атрымаць адказ на пытанні, якія цябе хвалююць, і ў выніку прыняць важнае рашэнне, што даўно мучыла цябе. Можна, нарэшце, новымі вачыма зірнуць на тое, што ты перажываеш, і зразумець штосьці важнае пра самога сябе. Што ж нас чакае ў новым навучальным годзе ў рэкалекцыйным доме ў Оршы? З гэтым і іншымі пытаннямі мы звярнуліся да галоўнага арганізатара і натхняльніка ўсяго, што адбываецца ў гэтым доме, айца марыяніна Аляксандра Жарнасека.

— Айцец Аляксандр, мы неяк пісалі ўжо пра курсы і рэкалекцыі, якія перыядычна арганізуюцца ў рэкалекцыйным доме пры касцёле святога Юзафа ў Оршы. За гэты час адбыліся некаторыя змены. З восені ў вас, як і ў навучальных установах, таксама распачынаецца, так бы мовіць, новы навучальны год. На якія курсы, рэкалекцыі, сустрэчы вы запрашаеце цяпер вернікаў?

— Думаю, у гэтым «навучальным годзе» адбудуцца некаторыя змены. Гэта, так бы мовіць, вынік досведу ранейшай працы. Распачынаючы нашы курсы, я крыху браў прыклад з працы рэкалекцыйных дамоў у Польшчы, крыху сам стараўся распазнаць духоўныя патрэбы вернікаў. Думалася, што людзей павінна зацікавіць сямейная тэматыка, а таксама тэмы жаноцкасці і мужчынскасці, аднак час паказаў, што гэтыя тэмы не маюць вялікага попыту, і ў выніку я быў вымушаны адмяніць курс для жанчын «Эстэр», курс духоўнай барацьбы «Давід», курс для сем’яў «Бэтанія».

— Як думаеце, з чым гэта звязана?

— З аднаго боку, у людзей могуць быць фінансавыя складанасці або ім цяжка адпрасіцца з працы. Магчыма, некаторыя не валодаюць інфармацыяй. Але галоўная прычына, як мне падаецца, у іншым: айцы пустыні часта казалі, што лянота з’яўляецца пачаткам усялякага граху. Думаю, што гэта і ёсць наша галоўная праблема…

— Лянота?

— Так… Многія вернікі гатовыя паехаць хоць і на край свету дзеля таго, каб вырашыць нейкія свае праблемы, але пры ўмове, што там будуць «цуды-малітвы», якія ўсё вырашаць у імгненне вока. Калі ж у нас яны чуюць пра патрэбу сталай самастойнай працы, дысцыпліны, патрабавальнасці да ўласных дзеянняў, а, самае галоўнае, пакаяння і сур’ёзных зменаў у асабістым жыцці, то ў многіх адразу ж знікае запал.

Што тычыцца сямейнай тэматыкі, то многім здаецца, што тут усё натуральна «цячэ само сабой», нічога пазнаваць не трэба, і не трэба над гэтым працаваць: каханне прыходзіць само, сексам займацца вучыць не трэба, дзеці неяк там выхаваюцца… і гэтак далей. Многія, хто займаецца сямейнай тэматыкай у Касцёле, бачаць слабую зацікаўленасць вернікамі гэтай праблемай. Мала гэтай зацікаўленасці і сярод сярод духоўных асобаў. Тут трэба намаганне, праца, сур’ёзныя высілкі, а мы пакуль нават не перакананыя, ці нам гэта ўвогуле патрэбна. Вельмі сумна, але такая праўда.

— Скажыце, у Вас жа ёсць, мабыць, аднадумцы, з якімі Вы супрацоўнічаеце пры арганізацыі рэкалекцый ды курсаў?

— Аднадумцы нібыта і ёсць. Толькі зноў жа: цяжка, напрыклад, на рэкалекцыі сямейнай тэматыкі запрашаць некага, калі самі рэкалекцыі не выклікаюць зацікаўленасці ў вернікаў. Напачатку я імкнуўся запрашаць спецыялістаў, планаваў рабіць гэта і надалей, але гэта стала немэтазгодным. Можна сказаць, што адзіным маім верным аднадумцам і супрацоўнікам з’яўляецца Уладзіслаў Валаховіч, які, згодна са сваёй адукацыяй і пакліканнем, вядзе біблійны курс «Эмаўс».

— Ад старэйшых людзей даводзілася чуць, што няхай ужо, маўляў, вучацца ды пазнаюць штосьці там маладыя, а дзе ўжо нам новае шукаць! У вас жа ўзрост удзельнікаў не абмежаваны?

— Доля праўды ў гэтым, канечне, ёсць. Старэйшы чалавек можа заснуць і на адной канферэнцыі, а ў нас іх, як правіла, на курсе пяць альбо шэсць. Але зазначым, што Абрагаму не было позна пазнаваць Бога ў старасці. У нас даволі шмат тых старэйшых, якія шкадуюць, што пазнавата ім даводзіцца шмат карыснага даведвацца толькі цяпер. Пачуўшы нешта важнае для сябе, можна яшчэ перадаць гэта дзецям, сябрам, а можна перажыць глыбокае пакаянне перад Богам, што немалаважна!

— А яшчэ некаторыя пабойваюцца, што Вы там, можа, адзнакі выстаўляеце? Бо каму ж хочацца трапіць у троечнікі альбо двоечнікі?

— Былі такія думкі на біблійным курсе «Эмаўс». Ды ад гэтай ідэі мы адмовіліся ўжо на другім курсе, бо, калі ўлічыць нашу агульнанацыянальную здоль­насць не патрабаваць ад самога сябе, то мы пабаяліся, што страцім і тых слухачоў, якія з’явіліся.

— Якія курсы на дадзены момант засталіся?

— Плануем працягваць біблійны курс «Эмаўс», малітоўныя аднадзённыя сустрэчы «Вінаграднік», курс «Назарэт», у якім акцэнт робіцца на самастойную працу з Божым словам на ўзор ігнацыянскіх рэкалекцый. Яшчэ час ад часу будуць рэкалекцыі для старшакласнікаў — «Закхей». Такія ў нас планы. Але жыццё, як вядома, часам уносіць свае карэктывы. Калі будуць нейкія змены, паведамім праз інтэрнэт.

— Дзякуй, айцец Аляксандр! Поспехаў Вам і ўсім удзельнікам!

*  *  *

А цяпер звернемся да тых, хто на працягу амаль дзесяці гадоў паглыбляе свае адносіны з Панам Богам з дапамогаю рэкалекцый ды курсаў у Оршы. 

Галіна Атаназава, г. Полацк:

— Для мяне пабыць на рэка­лекцыях у Оршы — гэта як напіцца з крыніцы жывой вады. Часта атрымліваю тут адказы на пытанні, якія хвалююць. І гэта дае сілы смялей глядзець на праблемы, якія штодня перажываюцца. 

Людміла Папкова, г. Магілёў:

— У рэкалекцыйным доме ў Оршы на «Вінаграднік» і розныя курсы часта збіраецца мая вялікая хрысціянская сям’я. Удзяч­ная Богу, што Ён падараваў мне шчасце прыязджаць сюды і быць разам з маімі братамі і сёстрамі ў Хрысце. Разам маліцца, радавацца, праслаўляць Бога, вывучаць Божае слова, адкрываць жыццё ў Хрысце. Пан Бог сказаў, што Валадарства Божае пачынаецца ўжо тут, на зямлі. Для мяне адчыняць дзверы ў рэкалекцыйны дом у Оршы — гэта ўваходзіць у рэальнасць гэтага Валадарства. Каб зразумець гэта, трэба сюды прыехаць.

Барыс Хамайда, г. Віцебск:

— У рэкалекцыйным доме я акунуўся ў атмасферу сяброўства і Божай любові. Тут у мяне з’явілася шмат новых сяброў, чыё моцнае плячо і шчырае сэрца адчуваю і на курсах у Оршы, і падчас пілігрымак «Росіца-Будслаў», «Полацк-Росіца». А на курсах мне часам мала бывае проста праслухаць лекцыі ды разважанні святара. Тады праз нейкі час зноў вяртаюся да тэкстаў ужо на паперы. Думаю, што добра было б выдаць кнігу з тэкстамі, якія мы слухаем. Няхай бы і іншыя пачыталі…

Антаніна Гулько, г. Мінск:

— Для мяне рэкалекцыйны дом у Оршы — выключнае месца. Пераканана, што чалавек стварае месца, а не наадварот. Гэта я кажу пра айца Аляксандра. Дзякуй яму, што гэты дом зрабіўся домам прытулку для тых, хто шукае Бога. Увогуле я люблю цяпло, і фізічна мне бывае халаднавата ў Оршы. Але я палюбіла двухпавярховыя ложкі і начныя размовы з дзяўчатамі, надзвычай прыгожы прыкасцёльны сквер і смачныя аладкі, якімі нас тут частуюць. Заўжды мне хочацца прывезці сюды і сваю матульку, асабліва калі адчуваю, што маёй малітвы за яе малавата. Тут няма ні сенсацый, ні ажыятажу, заўсёды спакойна і па-свойску. І ёсць глыбіня. Тут мусіць пабыць кожны, хто шукае Бога. Хоць бы і для таго, каб пераканацца, што ёсць людзі, якія ўспрымаюць веру ўсур’ёз.

Галіна Арлова, г. Глыбокае:

— Я ўпершыню прыехала на сустрэчу «Вінаградніку» ў Оршу ў 2014 годзе. І з таго часу, калі толькі няма сур’ёзных пера­шкодаў, стараюся быць на гэтых сустрэчах. Ведаю: тут нас заўсёды чакаюць. Гэта вельмі важна — ведаць, што ты тут, як у родным доме. А яшчэ часам проста здзіўляешся, калі святар пачынае гаварыць пра тое, што цябе турбуе… Кожны тут можа пачуць штосьці вельмі важнае для яго. Трэба толькі быць адкрытым і гатовым прыняць тое важнае.

Ян Вярцінскі, г. Наваполацк:

— У Оршы я сустрэў лю­дзей жывой веры з розных куткоў нашай краіны.  Так хочацца змя­няцца да лепшага, браць у сваё жыццё тое светлае і добрае, пра што тут чуем! Мы — у дарозе. 

І пакуль маем такую магчымасць, трэба выкарыстоўваць яе. Галоўны вынік майго прабывання на рэкалекцыях: я не на словах, а сэрцам прыняў тое, што Бог — гэта Любоў. І яшчэ зразумеў, як Езус прагне ад нас святасці…

Сафія Логвінава, г. Орша:

— Вельмі рада, што ў нашай Оршы ёсць рэкалекцыйны дом. Гэта такая цудоўная магчымасць — узбагачаць сваю веру! Звычайна на сустрэчы «Вінаградніку» мы прыходзім разам з мужам і нашым сыночкам Давідам. Прагнем расці і мацнець у веры разам!

*  *  *

Дык для каго ж яны, шматлікія рэкалекцыі, малітоўныя сустрэчы, курсы ў рэкалекцыйным доме? Паслухаўшы тых, хто часта ўдзельнічае ў іх, падумалася, што найперш для тых, хто не баіцца выплысці на глыбіню. На тую глыбіню, да якой заклікаў нас сам Езус Хрыстус.


Адась Чаронка

 
старые. проститутки брюнетки Красноярск. худые проститутки Екатеринбург. проститутки Курчатовский. Ночные бабочки: проститутки в Оренбурге Гифки. кабинет врача. Секс по материалам сайта . Большой ресурс с бесплатным порно видео
© 2020 - Рэдакцыя часопіса «Ave Maria» Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рыма-каталіцкага Касцёла